دانشکده داروسازی

مواجهه اطفال با گیاهان، اغلب به این دلیل که گیاهان در دسترس آنها قرار دارند، مساله ای شایع است. کودکان زیر 5 سال پرخطرترین گروه سنی از نظر بروز مسمومیت هستند. کودکان خردسال ممکن است هر چیزی را به دهان ببرند و این عمل که بخشی از آموزش و درک این گروه سنی از محیط اطرافشان است می تواند زمینه ساز بروز مسمومیت باشد. کاهش توجه والدین به کودک، دسترسی غیر معمول به گیاه برای کودک، جا‌بجایی خانواده، خانواده‌های تک والدی، بارداری مادر، اضطراب و افسردگی والدین، بیکاری، نگهداری کودک توسط بستگان و یا پرستار بچه، فصل سال و نگه داري از گیاهان در منزل از جمله عوامل موثر در افزایش مسمومیت با گیاهان در کودکان است.

مواجهه با گیاهان خطرناک می‌تواند از راه خوردن بخش هایی از گیاه، تماس پوستی، استنشاق گرده و دود ناشی از سوختن گیاه یا آسیب به دلیل خارها و پرزهای گیاه باشد. بیش از 750 ترکیب سمی در بیش از 1000 نوع گیاه شناسایی شده است. اغلب این سموم در دسته‌های آلکالوییدها، گلیکوزیدها و اگزالات ها طبقه بندی می‌شوند.

خوشبختانه اغلب موارد مواجهه با گیاهان در اطفال به ندرت به مساله جدی تبدیل می‌شود چرا که در اکثر موارد کودک مقدار بسیار کمی از گياه را خورده و یا اصلاَ گیاه مورد نظر سمی نبوده است. اگر کودک یک گونه بالقوه سمی را خورده باشد و یا علامت دار شده باشد باید بستری ‌شود. تجویز زغال فعال در مراکز درمانی برای کاهش جذب سم در بیماران علامت دار و یا آنهایی که مقدار زیادی از گیاه را خورده اند استفاده می‌شود. اما روش اصلی درمان عموما درمان حمایتی است. توصیه می شود در صورت بروز چنین مواردی قبل از هر اقدامی برای دریافت راهکار صحیح درمانی با اورژانس پیش بیمارستانی (115) یا مرکز ملی اطلاع رسانی داروها و سموم (190) تماس حاصل شود.

از نکاتی که رعایت آنها از مواجهه اطفال با گیاهان سمی پیشگیری میکند میتوان به آموزش والدین و افراد جامعه و ارائه دهندگان مراقبت های بهداشتی، توصيه به یادگیری نام گیاهانی که در منزل نگهداری مي شود و همچنین اجتناب از نگهداری گیاهان سمی توسط خانواده هایی که دارای فرزند خردسال هستند را ذکر نمود.